Stories

Hieronder een aantal verhalen over muziek die ik in het verleden schreef voor diverse media (kranten, bladen, websites e.d.) en nieuwe verhalen voor deze website!
– – – – – – –


Joe Jackson
collagejoejackson_100x686
In de jaren ’70 zat ik vaak rond etenstijd bij mijn moeder in de auto, de radio stond altijd aan en zo luisterde ik regelmatig naar ‘De Avondspits’ van de onvolprezen Frits Spits. Hij draaide als eerste de nieuwste singles waardoor ik platen van artiesten als Sex Pistols en later Stray Cats (‘Runaway Boys’) ging kopen. Het nummer van laatstgenoemde artiest vond ik geweldig, maar mijn ma reageerde: ‘dit is niks nieuws, op deze muziek dansten wij eind jaren ’50 al’. Frits Spits wist altijd de aandacht te trekken met zijn interessante teksten als introductie naar de songs die hij draaide. Ik herinner mij nog goed dat hij zei: ‘de volgende artiest heeft niets te maken met The Jackson Five, is geen familie, maakt hele andere muziek en komt gewoon uit Engeland en heet Joe Jackson’. Vervolgens hoorde ik voor het eerst ‘Is She Really Going Out With Him‘.

Niet lang daarna was zijn debuutplaat ‘Look Sharp’ in mijn bezit. Wat een geweldige LP was dat, met de messcherpe opener ‘One More Time‘ en songs als ‘Sunday Papers’, ‘Throw It Away’, ‘Fools In Love’ en de eerder genoemde hit. Alles gezongen met een prachtig Engels accent met een energieke Fuck-Off mentaliteit. De opvolger ‘I’m The Man’ was zeker niet minder met toppers als ‘On Your Radio’, ‘Geraldine And John’, ‘I’m The Man’ en de single ‘It’s Different For Girls’. Het was sowieso een mooie tijd voor muziekliefhebbers want vlak na de eerste punkgolf kwam de New Wave waartoe Elvis Costello & The Attractions, Ian Dury & The Blockheads, Graham Parker and The Rumour, Tom Robinson Band en natuurlijk Joe Jackson volgens de media behoorden.

De derde plaat ‘Beat Crazy’ (1980) werd uitgebracht als Joe Jackson Band, kende minder hoogtepunten maar de titelsong was wel weer geweldig. In 1981 bracht Joe de cover ‘The Harder They Come‘ uit, zonder meer de allerbeste versie van de reggae-song van Jimmy Cliff, eerder ook door Keith Richards opgenomen. Toen ik de single in een nog steeds bestaande platenzaak aan de Voldersgracht in Delft ging kopen, wist de platenhandelaar mij ervan te overtuigen dat ik de maxi-single ook moest hebben, want die had meer dynamiek. Eenmaal thuis hoorde ik echter totaal geen verschil. In 1981 maakte Joe Jackson een jazz-achtig uitstapje met zijn Jumpin’ Jive maar dat kon niet meer op mijn waardering rekenen.

Het was 1982 en ik was met voetbalmaat Adrie Wenteler een aantal dagen in Londen. Aangezien het als voetballiefhebber bijna onmogelijk was om een wedstrijd op de heilige grond van Wembley te bezoeken, hadden wij maanden van tervoren via de KNVB al kaarten besteld voor de oefeninterland Engeland-Nederland, wat wonderwel lukte. Wij hadden een hotel nabij het Hyde Park en belandden in een prachtige grote pub The Redan. Het was een vrij warme dag en wij zaten midden in de pub aan een ronde tafel. De deur ging open en daar stapte, gekleed in een lange leren jas en zijn haar strak in het vet naar achteren gekamd, mijn held Joe Jackson het etablissement binnen. Ik herkende hem gelijk en toen hij langs onze tafel liep, stak ik mijn hand naar hem op en zei vriendelijk: “Heee Joe Jackson”. Daar was het heerschap niet van gediend en riep iets in de trend van “Fuck off you fucking idiot”, stak zijn middelvinger op (Engelsen doen dat met wijs- en middelvinger) en verdween door de andere uitgang. Ik besloot op dat moment NOOIT meer iets van die man te kopen.

Zijdelings heb ik de carrière van dhr. Jackson nog wel gevolgd, maar hij maakte in mijn ogen nooit meer een behoorlijke plaat, met als absoluut dieptepunt de afgrijselijke A Capella versie van ‘Is She Really Going Out With Him’ die hij zonodig in 1987 uit moest brengen. Het werd notabene alleen in Nederland een grote hit en behaalde tot overmaat van ramp zelfs de Top-5.

Al enkele jaren mag ik een avond gratis naar het North Sea Jazz festival, ik kies altijd de vrijdag. Ik zag daar al grootheden als Van Morrisson, John Hiatt, Grace Jones, The O’Jays en de legendarische Buddy Guy. Dit jaar stonden Rag’n’Bone Man en … Joe Jackson op het programma. Al vanaf de eerste akkoorden van de opener ‘One More Time’ hakte het optreden erin. Joe werd overigens gesteund door een uitstekende band waarvan drummer Dough Jowell de meest opvallende muzikant was, hij zou als acteur in een Italiaanse mafiafilm niet misstaan. Het was een uur genieten van de ogenschijnlijk zowaar sympathiek ogende (of acterende?) Brit. Het was smullen bij oude successsen als ‘Is She Really Going Out With Him’ (gelukkig de juiste versie), ‘It’s Different For Girls’, ‘Sunday Papers’, maar ook nummers van zijn laatste plaat ‘Fool’ werden met enthousiasme ontvangen door het publiek in de overvolle Nile-zaal van het Ahoy-complex. Tijdens de afsluiter ‘Steppin’ Out’ snelde ik richting de stand van Velvet Music om daar het laatste album van Joe Jackson aan te schaffen. Tijd heelt kennelijk alle wonden.

Door: Marcel ‘Bizarro’ Mulhuyzen

– – – – – – –

 


Nederpop in de Top 2000

top2000logo-736x400

Op de laatste dag van het jaar, waarin ons land vanwege het vuurwerk voor één dag de gelijkenis met een oorlogsgebied heeft, loopt ook weer de veelgeprezen Top 2000 op zijn einde. In vele huiskamers luistert men met veel plezier naar Radio 2 en kijkt ’s-avonds naar het populaire programma op TV. In navolging van gastcolumnist Erik Bevaart, die in dit verhaal een aantal favorieten van vaderlandse bodem mist, hieronder wat opvallende feiten van Nederpop in de Top 2000.

Haagse artiesten zijn goed vertegenwoordigd: Anouk (13x), Golden Earring(s) (10x), Earth & Fire (4x), Kane (3x), Q65 (1x), Di-rect (1x), Sandy Coast (1x), Shocking Blue (1x) en Valensia (1x). Hagenaar Harrie Jekkers staat met Klein Orkest (‘Over de muur’) éénmaal in de Top 2000, terwijl zijn grootste hit ‘O, o, Den Haag’ (onder de naam Harry Klorkestein) niet in de lijst staat. Gruppo Sportivo zou met ‘Hey Girl’ niet in de Top 2000 misstaan, ondanks een comeback in 2018 met een nieuw album en een tour voor volle zalen.

André van Duin (toch goed voor 42 hits in de Top 40) staat niet in de lijst terwijl andere ‘grappenmakers’ als Paul de Leeuw (4x), Youp van ’t Hek en Jeroen van Koningsbrugge er wel in staan.

Volendamse acts als The Cats (5x), Nick & Simon (2x), 3JS (1x) staan prominent in de lijst, terwijl Jan Smit ontbreekt. Misschien is overexposure door zijn aanwezigheid in een reclame voor een brillengigant en zijn niet helemaal objectieve commentaar bij het Songfestival de oorzaak? Jan Smit’s mede-toppers Rene Froger, Gerard Joling, Gordon en Jeroen v.d. Boom ontbreken ook in de top 2000.

De Zeeuwse band Bløf is met 19 noteringen Nederlands koploper. Provinciegenoten Racoon staan met 7 nummers in de lijst, opvallend is dat een Nederlandstalig nummer ‘Oceaan’ het hoogst genoteerd staat.

Ali B. en Trijntje Oosterhuis staan beiden alleen met een duet met Marco Borsato (16 noteringen) in de Top 2000. De populaire Glennis Grace, die dit jaar furore maakte in ‘America’s Got Talent’ staat niet in de Top 2000.

Songfestival deelnemer Waylon, die onlangs nog moeiteloos tweemaal Ahoy vulde, staat alleen met The Common Linnets in de lijst. De excentrieke Jett Rebel stond twee jaar geleden nog met twee nummers genoteerd, maar is nu verdwenen.

Liedjes in dialect zijn goed vertegenwoordigd: Rowwen Hèze (6x), Normaal (3x), De Kast (2x), Gé Reinders, Bökkers, Lex Uiting, Neet Oét Lottum en Twarres. Skik staat er met één nummer in, terwijl voormalig frontman Daniel Lohues met twee liedjes erin staat.

Opvallend dat Peter Koelewijn met ‘Kl 204 (Als Ik God Was)’ in de Top 2000 staat en niet met zijn bekendste en grootste hit ‘Kom van dat dak af’. Dat George Baker’s ‘Little Green Bag’ erin staat is logisch, echter zijn allergrootste hit ‘Una Paloma Blanca’ ontbreekt. Corry en de Rekels ‘Huilen is voor jou te laat’, nog steeds Nederlands recordhouder met 41 weken in de Top 40,  stond tot 2008 in de Top 2000, nu verdwenen.

Overleden artiesten als André Hazes (10x), Ramses Shaffy (5x), Herman Brood (4x), Frans Halsema (2x), Robert Long (2x), Bram Vermeulen, Hero, Rene Klijn en Drs. P zijn nog niet vergeten.

Stadionact Kensington staat met 9 songs genoteerd.

Henk Westbroek staat met ‘Zelfs Je Naam Is Mooi’ hoger genoteerd dan de drie hits van Het Goede Doel.

Rotterdamse artiesten komen er bekaaid vanaf. Alleen Paul de Leeuw (4x), Anita Meyer, Lee Towers en uiteraard Amazing Stroopwafels staan in de Top 2000. Hermes House Band, Limousine, Gerard Cox en The Kik ontbreken. Maar Rotterdam heeft niet zo’n rijke poptraditie als Den Haag en Amsterdam.

Tot slot: er staan in totaal 314 nummers van Nederlandse komaf in de Top 2000. Hiervan zijn er 189 Nederlandstalig.

Door: Marcel ‘Bizarro’ Mulhuyzen

– – – – – – –

 

The Impotent Sea Snakes
The Impotent Sea Snakes | Myfavoritesong.nl
Halverwege de jaren ’90 ging ik met muziekliefhebber Erik Bevaart naar Rotterdam om op ‘platenjacht’ te gaan. Zo kwamen wij dus in een nogal rommelig 2e hands platenzaakje vlak achter het Centraal Station, bekend onder de naam Hans Tweedehands. Daar attendeerde Erik mij op een LP van The Impotent Sea Snakes. De titel was: ‘Too Cool For Rock & Roll’. Het eerste nummer van het album had een opvallende titel: ‘Pope John Paul Can Suck My Dick’. Dit vond ik wel humor en dacht een hilarische, obscure punkplaat in handen te hebben. Voor die drie knaken in het gulden-tijdperk hoefde ik de plaat niet te laten staan en besloot tot aanschaf.

In de trein naar huis las ik het bijgevoegde tekstvel. Die bevatte nogal wat racistische lyrics zoals in het nummer ‘Missing Link’, waarin de volgende weinig verhullende tekst stond: ‘They Look Like Shit And Stink, Niggers Are The Missing Link’. Een andere song heette: ‘I Caught Aids From A Dead Man’s Asshole’, hierin zong men ‘vrolijk’:  ‘I Caught Aids From A Dead Man’s Asshole, Things Could Be Worse I Could Be A Nigger’. Ik was toch wel enigszins geschokt door deze LP van de band uit het ‘land van de onbegrenste mogelijkheden’.

Enkele jaren later zat ik op een maandagavond te zappen en stuitte op een vaag late-night-programma op SBS6. Het nogal vreemd uitgedoste gezelschap dat hierin te zien was, bleek The Impotent Sea Snakes. Er waren live beelden van hun ‘performance’ te zien waarin kruizen en bijbels verbrand werden, in combinatie met een weinig verhullende seksshow. Ook backstage draaide de camera. Na afloop stapte er een man met baard de kleedkamer in en kwam melden dat hij het een goede show vond, maar dat hij het niet eens was met de Bijbel-verbranding, aangezien hij nogal gelovig was. Wat volgde was een ordinaire vechtscene, waarin de bandleden de vriendelijke man tot bloedens toe op zijn bek sloegen (durfden ‘de helden’ wel met zijn vijven tegen één).

In de zomer van 1998 las ik in muziekblad OOR dat The Impotent Sea Snakes een tour door Nederland zouden maken, met optredens in o.a. De Boerderij (Zoetermeer), Doornroosje (Nijmegen), De Blokhut (Rotterdam) en nog wat andere plaatsen in het Noorden. Ik besloot de betreffende zalen maar eens een e-mail te sturen met mijn bovenstaande bevindingen, zodat men weet wat zij in huis halen en dat men moeilijkheden kan krijgen indien bepaalde groeperingen hier lucht van krijgen. Niet dat ik tegen dit soort optredens ben, van mij mag iedereen zeggen en zingen wat ie wil, maar vanwege de zwaar racistische teksten en het geweld jegens bezoekers, dacht ik dat men een zeer foute band zou boeken.

Dankzij mijn e-mails stond er zelfs een artikel in de OOR (zie fotocollage hierboven). Ook mailden diverse zalen mij terug. De boeker van De Boerderij in Zoetermeer stuurde dit: ‘Spraakmakende optredens (zoals Jim Rose Circus Side Show of de Kamikaze Freak Show) die wij eerder programmeerden, zijn vaak leuk om te organiseren, maar geweld jegens toeschouwers en racisme zijn dat duidelijk niet. De kans is nu dus ook wel heel erg groot dat we het concert alsnog cancellen.’ Ook kreeg ik bericht van de programmeur van Doornroosje: ‘Bedankt voor je research. We hebben wat teksten van het internet getrokken en zijn tot de conclusie gekomen dat zo’n band niet op ons podium thuishoort.’

Hiermee was de voor mij de kous af, ik heb de mensen geïnformeerd, zij hadden hun conclusies getrokken en de tour van The Impotent Sea Snakes leek niet door te gaan. Totdat ik zes weken later een e-mail kreeg van de Nederlandse boeker van de band. Hij schreef o.a. dat hij mijn e-mail naar de zalen (kennelijk had men dit naar hem doorgestuurd) had onderzocht en in eerste instantie dacht: ‘dat kan niet’, als de band inderdaad racistisch was hij de tour zou annuleren. Na contact met de advocaat van de groep, werd men aldaar kwaad. ‘Na verklaringen en steunbetuigingen in o.a. New York Times, Miami Herald en andere media is gebleken dat de groep een parodie op alles doet: racisme/homo/white/Indian, kortom alles om de normale man wakker te schudden’, aldus de boeker van het ‘fijne’ bandje. Hij vervolgde zijn betoog met: ‘je heb met je e-mails een hoop onrust gestookt, zonder de situatie te kennen, maar hoe gek het ook klinkt, het was beter zo. Een voordeel, deze weerlegde aanklacht levert weer extra publiciteit op. Informeer voortaan eerst even voordat je een kruistocht begint.’ Waarna na hij de mail cynisch eindigde met: ‘je wil zeker op de gastenlijst (haha)’.

Ik had dus kennelijk wat opschudding veroorzaakt, waardoor in ieder geval het optreden in Nijmegen niet doorging. Het optreden in Zoetermeer ging wel door en uit nieuwsgierigheid zijn Erik Bevaart en ik toch gaan kijken, wat wij zagen was een weinig verhullende,  niet echt shockerende Rockbitch-achtige show, dat begon met het ‘kolderieke’: ‘Pope John Paul Can Suck My Dick’.

Door: Marcel ‘Bizarro’ Mulhuyzen

– – – – – – –

The Tragically Hip
thehipcollage1

In 1991 was ik getuige van een concert van een Canadese band in het Paard van Troje in Den Haag. Ten tijde van het album ‘Road Apples’ deed The Tragically Hip o.a. Nederland aan. De zanger had lang, krullend haar, maar was niet een rocker zoals ‘wij’ gewend waren: hij maakte de raarste capriolen, maar hij was wel degelijk charismatisch en zeker een entertainer. Songs als ‘Little Bones’, ‘Cordelia’ en vooral ‘Twist My Arm’ (allen van de eerder genoemde plaat) en de show van deze geweldige, no-nonsense rockband maakte diepe indruk. Datzelfde jaar stonden zij terecht op Parkpop en Pinkpop.

Begin 1993 verscheen ‘Fully Completely’, een plaat waar werkelijk geen enkel slecht nummer op staat. De geweldige opener ‘Courage (for Hugh MacLennan)’ gevolgd door pareltjes als ‘Looking for a Place to Happen’ en ‘At the Hundredth Meridian’ waarin frontman Gordon Downie de legendarische woorden ‘I remember, I remember Buffalo, I Remember Hengelo’ zingt. Nog steeds hun masterpiece! Uiteraard deed The Hip Nederland weer aan, het succes van ‘Fully Completely’ zorgde voor uitverkochte zalen. Ondergetekende zag de band in Nighttown (Rotterdam) en in de Amsterdamse rocktempel Paradiso. Het eerste concert werd ontsierd doordat een bezoeker een biertje naar Gordon’s hoofd gooide. De band schakelde over op de automatische piloot, wat een memorabele show had moeten worden, werd door die ene bezoeker een verplicht nummer. Gelukkig was het optreden in de hoofdstad wel legendarisch.

In september 1994 kwamen de Canadezen met het vierde album ‘Day For Night’, waarop weer een aantal pareltjes staan zoals: ‘Grace Too’, ‘Greasy Jungle’, ‘Nautical Disaster’ en ‘Scared’. Behalve Nighttown en Paradiso, bezocht ik ook hun show in Tivoli (Utrecht). Een memorabel moment was toen Gordon Downie, totaal in trance, een nummer zong en danste maar niet doorhad dat het einde van het podium naderde. Even later viel hij in het publiek maar werd opgevangen door een fan op de voorste rij. Hij klom het podium op en zei tot de man: ‘Thank you, you saved my life, here’s my jacket’ en overhandigde de man zijn colbertje. Even later kwamen er wat roadies vanuit de backstage om het een en ander uit de binnenzakken te halen. Waarschijnlijk zat Gordon’s portemonnee, paspoort of vliegticket er nog in.

Hierna volgde nog enkele sterke albums als het in 1996 uitgebrachte ‘Trouble In The Henhouse’ (hoogtepunten ‘Springtime In Vienna’ en ‘Ahead By A Century’) en ‘Phantom Power’ uit 1998 (met daarop o.a. ‘Poets’, ‘Something On’ en ‘BobCaygeon’). In de jaren 2000 bracht The Hip nog regelmatig albums uit die echter niet meer het niveau uit het verleden haalden. Wel bleven de shows enerverend.
thehipcollage2
Op 29 juni 2013 speelde The Hip hun allerlaatste show in Nederland in Paradiso. Ik had te lang gewacht met het kopen van een kaartje, zodoende was ik er niet bij. ‘Komt volgende keer wel weer’, dacht ik ten onrechte. Diegenen die wel geweest waren spraken van de beste keer ooit. In de zomer van 2016 kwam het dertiende album ‘Man Machine Poem’ uit. Toen werd ook bekend dat Gordon Downie een terminale hersentumor had. Van de artsen mocht Downie met zijn band nog 15 shows doen. Van deze tour is een documentaire ‘Long Time Running’ gemaakt. In de trailer vertellen bandleden dat ze nooit hadden verwacht de tour af te maken. De allerlaatste show was op 20 augustus 2016 in hun hometown Kingston (op 263 km van Toronto). De Canadese premier Justin Trudeau was aanwezig. Het optreden werd rechtstreeks op de Canadese TV uitgezonden. Eén op de drie Canadezen keken naar de ‘zwanenzang’. The Tragically Hip betekende veel voor Canada: zij speelden daar in uitverkochte IJshockey-stadions, negen van de veertien albums bereikten de hoogste plaats in de hitparade. De populariteit in Canada kende geen grenzen, maar daarbuiten (US, Europa) had The Hip meer de cultstatus.

Op dinsdag 17 oktober 2017 overleed Gordon Downie. Met hem verliest de rockmuziek een groot zanger, een soort anti-held die tijdens optredens zo uit de huiskamer leek te stappen en zodra de eerste toon te horen was, compleet in trance zijn performance gaf. De man van vaak onbegrijpelijke teksten. Wat overblijft zijn geweldige herinneringen van hun live shows en fantastische nummers. In mijn ogen de beste Canadese band ooit!

De documentaire ‘Long Time Running’ zal vanaf 29 november wereldwijd op Netflix te zien zijn.
Op Spotify staat een lijst met mijn favoriete songs van The Tragically Hip.

Marcel ‘Bizarro’ Mulhuyzen

– – – – – – –

Hail! Hail! Rock’n’Roll

21-7-97 Peer,Belgie. Chuck Berry tijdens het slotoptreden van het vierdaagse Rhythm and Bluesfestival dat alweer voor de dertiende keer in Peer werd gehouden.Op de slotavond,de zgn. Legends of rhythm and blues,traden verder Little Richard,Billy Joe Shaver en Bo Diddley op.


Op maandagavond 21 juli 1997 was ondergetekende getuige van een uniek evenement in het Vlaamse land, het was de afsluitende ‘Legends Of Rock’n’Roll’-avond van het jubilerende bluesfestival in Peer. Optredende artiesten:  Little Richard, country-artiest Billie Joe Shaver (die helaas de zieke Carl Perkins verving), Bo Diddley en ….. CHUCK BERRY. Vooral naar laatstgenoemde keek ik erg uit, toch geweldig om de beroemdste en meest legendarische rock’n’roll-gitarist, de grondlegger van de popmuziek en de voornaamste inspiratiebron van The Beatles en The Rolling Stones te zien.

Chuck werd tijdens zijn carriere vaak ‘de zuinigste man in showbusiness’ genoemd, overal waar hij optrad moest de organisatie voor een begeleidingsband zorgen, waarmee hij zonder te oefenen het podium betrad. Zijn redenatie: iedere band moet de nummers van Chuck Berry kunnen spelen. Er gaat zelfs een verhaal dat Normaal, nog voordat zij bekend werden, hem een keer begeleid hebben. Als de band het goed deed, dan kregen zij van Chuck een geringe vergoeding. Tijdens deze Europese tour van 1997 had Chuck wel een vaste begeleidingsband (bassist, drummer en pianist).

Het begon goed: met een zeemanspetje op zijn hoofd en gewapend met zijn prachtige vuurrode Gibson ES 355-gitaar betrad hij de bühne en opende met het alom bekende ‘Roll Over Beethoven’. De destijds 71-jarige legende had ook op deze avond zijn nukken. Na het eerste nummer stuurt hij de nog aanwezige fotografen weg en zet het tweede nummer in. Even later vraagt hij zijn band te stoppen, maar de pianist gaat enthousiast door zonder op of om te kijken. Chuck loopt naar de piano, doet zijn gitaar af, legt deze op de piano en begint met zijn plectrum keihard op deze mooie vleugel te tikken. De pianist schrikt en stopt onmiddelijk. Chuck staat inmiddels demonstratief met zijn armen over elkaar en kijkt nogal kwaad. Er bleek nog een fotograaf voor het podium te staan. Minutenlang bleef Chuck stokstijf staan, totdat iemand van de organisatie kwam vragen wat er aan de hand was. Het publiek begon inmiddels te fluiten. Even later pakte hij weer zijn gitaar, speelt ‘(Get Your Kicks On) Route 66’ en trok daarbij een Bill Cosby-smile alsof er niks gebeurd was. Hij speelde al zijn hits, betrok het publiek bij zijn optreden door ze op het podium te laten dansen, acteerde of hij vrolijk was, maar zijn band speelt uiterst nerveus en tussen Chuck en het Belgische publiek was duidelijk geen klik meer. Desalniettemin gaf de man wel degelijk een uitstekend optreden.

Het bovenstaande optreden was het eerste waar ik aan dacht toen ik op de late zaterdagavond 18 maart het bericht kreeg dat Chuck Berry op 90 jarige leeftijd overleed. Na dit optreden in Peer zag Chuck Berry nog een paar maal, waarvan de laatste keer in 2008 met Bill Wyman’s Rhythm Kings (met Mick Taylor als gast) in de HMH in Amsterdam. Op deze avond begaf zijn Gibson het en speelde hij verder op de Fender van zijn zoon (een uniek moment), die ook in de band speelde. Beelden van dit optreden in de HMH staan op YOUTUBE.

Nog dit jaar zal er een nieuwe plaat van Chuck Berry verschijnen met allemaal nieuwe nummers, op dit album wordt hij begeleid door o.a. zijn zoon Charles en dochter Ingrid. Behalve Chuck Berry heb ik gelukkig ook legendes als Little Richard, Bo Diddley en Jerry Lee Lewis live mogen aanschouwen. Zonder hen zouden The Beatles en The Rolling Stones misschien nooit hebben bestaan.

Marcel ‘Bizarro’ Mulhuyzen
Foto: © Paul Bergen genomen tijdens het optreden in Peer, 21 juli 1997
Kijktip: de film Hail! Hail! Rock’n’Roll (1987) over Chuck Berry, zie de trailer.

– – – – – – –

God Save The Queen

godsavethequeen
In 2016 is het alweer 40 jaar geleden dat er een nieuwe stroming in de muziek ontstond: PUNK. Hieronder een kort verslag hoe ik met punk in aanraking kwam.

Als tiener werkte ik in de vakantie op de kermis bij mijn oom die op dat moment met zijn attractie in Gorinchem stond. Toen ik even vrij was, toog ik naar de platenzaak en in de etalage zag ik het singletje ‘God Save The Queen’ van de Sex Pistols. Ik raakte geobsedeerd door de hoes en besloot tot aanschaf van het vinyl. Lopende over de kermis had ik alleen oog voor de hoes: donkerblauw, afbeelding van de Engelse koningin en de teksten Sex Pistols en ‘God Save The Queen’ over haar ogen en mond. Ik werd geroepen door een jongen die in de draaimolen werkte: “Hé, heb je een singletje gekocht? Zal ik ‘m even opzetten”. Even later kreeg ik mijn eerste kennismaking met punk, ‘God Save The Queen’ schalde keihard uit de boxen. Kinderen in de draaimolen keken verschrikt om zich heen en vluchtten massaal uit de draaimolen. De plaat stond nog geen 30 seconden op of de eigenaar kwam aanrennen en riep: “Zet af die teringherrie”. Hij pakte het singletje en gooide het weg. Met een snoekduik wist ik het nog op te vangen voordat het de grond raakte en schoof het weer in het hoesje.

Even later was ik op weg naar de woonwagen waar ik logeerde. Eenmaal aangekomen vroeg ik aan mijn tante waar de pick-up stond. In het achterste kamertje deed ik even later weer een poging om het nummer volledig te luisteren. Ik besloot het volume flink op te schroeven. Mijn tante, een heel aardig mens die nooit kwaad werd en zeker niet op mij, kwam het kamertje instormen en riep kwaad: “Ben jij wel helemaal wijs om die teringherrie op te zetten.” De reacties vond ik prachtig. Dat een stukje muziek zo’n agressie bij mensen op kon wekken, vond ik als puber geweldig. Lekker met muziek ergens tegenaan schoppen. Sindsdien was ik fan van de Sex Pistols en in een latere fase van al die andere punkbands die bekend werden, zoals The Clash, The Damned en veel later Ramones.

Vandaag de dag ben ik nog steeds een groot liefhebber van punk. Ik schreef destijds voor een punkblad (Upmagazine), ging vaak naar punkconcerten en ik zat in een 70’s punk coverband (Genital Warheads) en een akoestische Ramones-duo (Mondo Bizarro). Dat allemaal mede dankzij de man van de draaimolen en mijn tante van de kermis. Ik ben hun eeuwig dankbaar.

Door: Marcel ‘Bizarro’ Mulhuyzen

– – – – – – –

De drankjes zijn van Herman
marcelbrood2

Het is dit jaar vijftien jaar geleden dat Nederlands grootste rock’n’roll-idool Herman Brood op 11 juli 2001 een einde aan zijn leven maakte door van het Hilton hotel in Amsterdam te springen. Het nieuws draaide in die dagen om Herman Brood. Ondergetekende, Herman Brood-fan sinds 1978 (hij zag zijn idool 120 maal optreden), was enkele dagen later bij de begrafenis-plechtigheid in Paradiso.

De zondagochtend voor Herman Broods begrafenis, die op 16 juli 2001 plaatsvond, werd ik uit mijn bed gebeld door mede Brood-fan Ed Goes. “Je staat op de lijst voor genodigden, voor de herdenkingsbijeenkomst van Herman Brood, in Paradiso morgen.” Toen ik vroeg hoe ik daar op kwam, bleek dat Alex uit Breda, een huisvriend van de familie Brood, met Hermans vrouw Xandra besproken had wie er in Paradiso aanwezig moesten zijn. Zij vond het belangrijk dat er ook fans in de zaal aanwezig waren die Herman heel vaak hebben zien optreden. Dus na overleg met Ed kwam ik ook op die lijst van genodigden.

In alle vroegte gingen wij naar Amsterdam. Eerst naar het Hilton. Daar was het één bloemenzee. Er stond ook een piano. Daarna door naar Paradiso. Daar was het rond half één al een drukte van belang vol afzettingen en een zwaar bezette security. Voor mensen zonder uitnodiging was er geen kans om binnen te komen. Vele bekenden liepen langs. Majoor Bosshardt kwam in haar Fiat Panda aangereden, stopte voor de deur van Paradiso, liet haar auto staan en stapte uit. Geen auto, tram of zelfs Hells Angels op hun motor konden er meer langs. Gelukkig werd het vehikel later weggehaald anders had zelfs de lijkwagen Paradiso niet kunnen bereiken. Bij de voor- en de zij-ingang bleek men van een lijst genodigden niets af te weten en begon de paniek bij ons toe te slaan. De lijst zat nog in de handtas van Manuela Kemp. Na enig overleg riep iemand: “De genodigden mogen binnenkomen.” Dit was niet tegen dovemansoren. Als een speer renden wij de trappen bij de ingang op en even later waren wij binnen. We wachtten geduldig op wat komen zou.

Toen we de zaal inkwamen, zagen we achter het podium een prachtig levensgroot portret van Herman in betere tijden, afkomstig van fotograaf Anton Corbijn. De drankjes waren ‘van Herman’, zei de barman toen we wilden betalen. Even later betraden de roadies van Herman Brood & his Wild Romance Paradiso in werkkleding. Zij droegen de zwartglimmende kist. De rest van de middag ging als een film voorbij. Toen wij later beneden stonden, waren wij omringd door BN-ers. Voor mij stond Richard Jansen (ex-Fatal Flowers) met zijn toenmalige vriendin Ellen ten Damme, achter mij Willibrord Frequen (samen met de doodgraver de enige twee in pak), daarachter stond Barry Hay en rechts naast mij bevond zich cabaretier Hans Teeuwen. Hij liet zijn glas vallen, dat op mijn schoen stuiterde. “Daar sprong hij weer”, grapte hij. Het werd een memorabele middag. De plechtigheid werd geopend door Hermans manager Koos van Dijk (de enige die in zo’n kort tijdsbestek zoiets groots kan organiseren). Nadat er drie nummers gedraaid werden die Hermans dochters uitgekozen hadden, kwam de Wild Romance op het podium. Drummer Guzz Genser zong ‘Many Rivers to Cross’. Dat was overigens een vreemde gewaarwording, links op de plaats van Hermans piano stond de doodskist en rechts zijn band. Hierna begeleidde de Wild Romance het duo André Hazes & Kaz Lux, dat de Ray Charles-klassieker ‘What ‘d I Say’ zong.

Hans Dulfer speelde een heel gevoelig solostuk zonder band. Hierna kwam de Wild Romance weer met achtereenvolgens Bertus Borgers (hij speelde o.a. ‘Still Believe’), de Bombitas (‘Eternal Flame’), Peter Bootsman (New Adventures, die ‘Home’ van Iggy Pop ten gehore bracht) en ex-Wild Romance drummer Kees Meerman. Laatstgenoemde bespeelde voor de gelegenheid de akoestische gitaar tijdens ‘Champagne & Wine’. Ook Candy Dulfer gaf acte-de-présence. Hermans aangenomen dochter Brenda zong het gevoelige ‘Strong Enough’ (van Sheryl Crow). Tussendoor waren er toespraken van Jules Deelder, Hans Teeuwen en Bart Chabot, die overigens de conference van zijn leven gaf. Tot slot kwamen Hermans dochter Lola en (ex?) vrouw Xandra aan het woord, wat nogal aangrijpend was. Daarna was het ‘feest’ afgelopen. Het was een waardig afscheid.

Dit had ik écht voor geen goud willen missen. Toen de zaal langzaam leeg liep, wandelde ik naar het podium om de kist aan te raken. Ik condoleerde gitarist David Hollestelle en liep richting de uitgang. Daar zag ik Anton Corbijn zijn zelfgemaakte portret van Herman fotograferen. Een paar meter verder stond tegelijkertijd weer een andere fotograaf zijn grote voorbeeld op de gevoelige plaat te zetten. We konden nog niet naar buiten, want duizenden mensen versperden de ingang. Op het moment dat de kist naar buiten gedragen werd, scandeerde men: “Herman bedankt, Herman bedankt.” Na al die gratis drank in Paradiso, waren wij wel aan een goede maaltijd toe. We besloten bij het Hollands eethuisje ‘De Blauwe Hollander’ te dineren. Dat was in mijn ogen een mooie afsluiter, aangezien ik bij de meeste Paradiso-concerten vooraf in dit etablissement ging eten. Hierna gingen wij nogmaals naar het Hilton, tekenden daar het condoleanceregister en sjokten naar Herman Broods huis (op twee minuten loopafstand). Hierna vertrok iedereen weer naar huis.

Het was voor mij het einde van een tijdperk. Nooit zal ik meer een concert van Herman Brood & his Wild Romance zien. Wat overblijft zijn schitterende herinneringen en mijn grote verzameling, waar ik nog steeds niet mee klaar ben. Ik blijf ontbrekende platen verzamelen, ook al worden dat er steeds minder. Tijdens het beluisteren van die opnames zie ik steeds weer dat beeld van die man met die vetkuif, in dat nette pak, die in een moordend tempo in een donkere, rokerige zaal zijn piano beroert. Maar…zoals hij ooit op de B-kant van de single ‘Hot Shot’ bezong: “Old Memories Don’t Pay My Liquor Bill.”

Door: Marcel ‘Bizarro’ Mulhuyzen
(uit het boek Muziekliefhebber – Erik Bevaart – MullBrull Boeken 2007)

– – – – – – –

Het eerste grote popfestival in Delft
festivaldhcstadion1976
Het festivalseizoen staat weer voor de deur, ook in de regio kan de muziekliefhebber  weer naar gratis festivals zoals Prunuspop in Pijnacker (4 juni), Parkpop, Den Haag (26 juni), Westerpop in Delft (15 en 16 juli), Schollenpop, Scheveningen (6 augustus) en Waterpop in Wateringen (13 augustus). Maar vandaag dwalen mijn gedachten af naar een datum precies 40 jaar terug: zaterdag 24 mei 1976. Als jochie ging ik vaak op zaterdag naar mijn oma die in de buurt van de Brasserskade in Delft wooonde. Op deze dag waren daar ook twee neefjes. Van de oudste hoorde ik dat er een popfestival zou zijn in het DHC-stadion. Wij hadden echter geen kaartjes en ook geen geld voor dit groots aangekondigde, door muziekkrant OOR georganiseerde evenement.

Aangezien wij bij DHC gevoetbald hadden, zouden wij wel een manier vinden om daar binnen te komen. Onderweg haalden wij uit een sloophuis een oude deur, die weleens van pas zou komen. Via het weiland kwamen wij bij een sloot. Wij legden daar de deur overheen  en mijn  oudste neef ging als eerste, hij kwam nog redelijk droog aan de overkant. Ik haalde een paar natte voeten en mijn jongste neef was tot zijn knieën nat. Nog een paar meter lopen en wij kwamen op het veld van het DHC-stadion, waar ik voorheen  vele voetbalwedstrijden gezien had. Het podium was gebouwd aan de kant van de hoofdtribune.

Een popfestival, ik vond het een rare gewaarwording; allerlei hippies met lang haar die op het ritme van de muziek het hoofd bewogen. De band die op dat moment een hilarisch optreden gaf heette Alberto Y Lost Trios Paranoias. Ik herinner mij een zanger die een houten stropdas droeg, waarop een afbeelding van een naakte vrouw stond. Met drumstokjes tikte hij op deze stropdas. Jaren later kreeg ik van popkenner Erik Bevaart een LP van deze band, waarop zij een originele cover van ‘Anarchy In The UK’ van Sex Pistols vertolkten.

Andere artiesten die er vanwege het vijfjarig bestaan van het populaire muziekblad optraden, waren de uit Engeland afkomstige progressieve-rockband Gentle Giant, het Delftse Alquin, Animals-zanger Eric Burdon met band en de latere Bruce Springsteen-gitarist Nils Lofgren. Een aantal van deze artiesten had dusdanig weinig indruk op mij gemaakt dat ik er niets meer van weet. Wel dat ik honger kreeg en ik met mijn jongste neefje weer terug naar oma ging, want die had pannenkoeken gebakken.

Na het eten besloot ik weer naar het stadion terug te gaan, wie weet kon ik weer naar binnen ‘sneaken’. Links van de hoofdingang was een gat in het hek gemaakt. Daar stond permanente bewaking. Echter een groep gasten klom aan de achterzijde van het stadion ineens over het hek. De bewaking rende in die richting en ik zag mijn kans schoon. Zonder aarzeling kroop ik door het gat en was voor de tweede maal gratis binnen. Op het veld kon ik direct naar voren lopen, want zo druk was het niet. Volgens de archieven van NRC Handelsblad waren er slechts 4000 à 5000 bezoekers. Dat was dan weer te wijten aan het feit dat een week later The Rolling Stones twee optedens in het Haagse Zuiderpark zouden geven. Ik was destijds al wel met muziek bezig, dus wel nieuwsgierig naar de afsluiter 10CC, die al regelmatig de hitlijsten bestormd hadden met hits als ‘Donna’, ‘The Wall Street Shuffle’ en ‘I’m Not In Love’. Na het optreden wandelde ik het stadion uit, maar ik was nog niet echt onder de indruk van live-concerten, dat kwam twee jaar later pas bij een concert van Herman Brood & his Wild Romance. Ik had echter 40 jaar geleden niet kunnen vermoeden dat ik tot op de dag van vandaag nog zeer regelmatig concerten zou bezoeken.

Door: Marcel ‘Bizarro’ Mulhuyzen (schrijver 2012 Popquizvragen)

– – – – – – –

De Lokale Top 40

Op initiatief van de stichting Cultuur Support Pijnacker-Nootdorp was er in oktober 2016 de aftrap van de Lokale Top 40. ‘Wie zijn de populairste artiesten die ooit in Pijnacker-Nootdorp hebben opgetreden?’, was de vraag. Mensen konden online kiezen uit een lijst met 160 artiesten, zeer uiteenlopend van stijl. Vervolgens werd hieruit de 40 meest gekozen verwerkt in de Lokale Top 40, welke werd uitgezonden op een lokaal radiostation.

Die lijst bevatte natuurlijk vele rockbands en ook Nederlandstalige artiesten en vele DJ’s. Myfavoritesong.nl beschrijft de artiesten die Marcel Bizarro zelf geboekt heeft of bij aanwezig is geweest in zaal De Trucker. Binnen het muzikaal culturele leven in de gemeente Pijnacker-Nootdorp heeft het centrum sinds 1973 veel betekend.

De Trucker-jaren
Hieronder dus een aantal herinneringen van optredens in De Trucker in Pijnacker waar ik bij aanwezig ben geweest of die ik zelf organiseerde.

Armand
De in november 2015 overleden protestzanger Armand speelde in de jaren ’90 een keer in De Trucker tijdens een hippie-avond. Na zo’n drie kwartier gespeeld te hebben, waarin hij gelukkig zijn grote hit ‘Ben ik te min’ speelde, ging hij in de kleedkamer ‘even’ pauze houden. Daarna keerde hij niet meer terug; hij voelde zich in de maling genomen door het publiek, aangezien vele bezoekers als hippie uitgedost waren.

Band Zonder Banaan
Alle keren dat de uit het Brabantse Volkel afkomstige feestband Band Zonder Banaan in de Trucker speelde, waren sowieso uitstekende avonden en ook steevast uitverkocht. Eind september 2012 speelde de BZB ter gelegenheid van de LP-presentatie van hun album ‘7’ drie avonden op rij. De laatste (op zaterdag) was echt bijzonder; voor een select gezelschap VIPS werd er rond etenstijd een ‘eet-zing-en-drink-mee-met-de-bzb’ arrangement georganiseerd. Tussen de gangen door speelde de band onversterkt hun bekendste songs, wat luidkeels meegeschreeuwd werd door het publiek.

Bertus Borgers
In 1991 was er een unieke sessie in De Trucker. Voormalig Sweet d’Buster-zanger/saxofonist Bertus Borgers, die tegenwoordig vaak met Golden Earring meedoet, werd begeleid door The Wild Romance. ’s-Middags werd er geoefend, Borgers had zijn gitaar bij zich en speelde alles voor. I k was getuige van een uniek privé-concert. Opvallend was dat de versie van het door Bertus Borgers geschreven ‘Still Believe’ dusdanig anders was dan de Herman Brood-uitvoering, dat men het niet ingestudeerd kreeg en ’s-avonds niet speelde. Wel genoot het publiek van nummers als ‘Can’t Stand The Rain’, ‘Bad Case Of Lovin You’, ‘After Midnight’ en de afsluiter ‘Nutbush City Limits’. Achteraf muzikaal gezien één van de beste sessies die ik ooit bijwoonde.

Candy Dulfer
Nadat ik een bezoek bracht aan een optreden van de Haagse band City & State in het Haagse rock cafe de Paap, waaraan ook Herman Brood en Candy Dulfer meededen, dacht ik: ‘dat moet toch ook in De Trucker kunnen?’ Herman bleek op dat moment niet mogelijk maar op 22 april 1989 kwamen de Urban Heroes-leden Evert Nieuwstede, Ad van der Ree en Jaap de Jonckheere naar Pijnacker en zij namen een nog piepjonge Candy Dulfer mee. In de toegift was er een onverwacht gastoptreden van rapper MC Miker G. Ondanks dat er elders in het dorp een groot tentfeest van de plaatselijke Oranjevereniging plaatsvond, was ook De Trucker uitverkocht.

Claw Boys Claw
clawboysclawtrucker
In maart 2013 bestond De Trucker 40 jaar. Enkele maanden daarvoor las ik dat Claw Boys Claw aan een nieuwe plaat werkte. Een e-mail naar de band of zij nog een try-out nodig hadden en daarbij tevens ons jubileum wilden opluisteren, werd graag geaccepteerd. Nog nooit was een optreden in de Trucker zo snel uitverkocht, binnen drie minuten waren alle kaarten weg. Het werd een onvergetelijk optreden voor zowel band als publiek. Niet voor niets kwam Claw Boys Claw het twee jaar later nog eens dunnetjes overdoen.

Fatal Flowers
Regelmatig kwamen er in de Trucker bands die later bekend werden. Zo ook de Amsterdamse gitaarband Fatal Flowers die op 15 november 1985 in de Trucker speelde. Een snoeihard optreden met fantastisch gitaarwerk van toenmalig gitarist Dirk Heuff.

Frederique Spigt
De Rotterdamse rockzangeres Frederique Spigt, die bekend werd met I’ve Got The Bullets,  speelde op 31 mei 1991 met haar nieuwe band A Girl Called Johnny in De Trucker. In de gelederen Powerplay-frontman Jan v.d. Mey en voormalig Vitesse-bassist Ruud Englebert. Met haar prachtige, schuurpapieren stem bracht zij een aantal mooie vertolkingen van bekende rockklassiekers.

Gruppo Sportivo
Na de heropening van De Trucker in het verbouwde pand, dachten wij met bekende bands van weleer de zaal vol te krijgen om het naar andere etablissementen verhuisde publiek terug te winnen. Zo werd Livin’ Blues geboekt, mooie show maar te weinig bezoekers. Dit was ook zo met Gruppo Sportivo op vrijdag 13 oktober 1989. Het werd de duurste gage tot dan toe, waar slechts 60 bezoekers op afkwamen. Tel uit je verlies. Uiteraard hadden de mensen die niet gekomen waren ongelijk, want het was een uitstekend optreden.

Hallo Venray
Hallo Venray is in het verleden vaak een graaggeziene gast in de Trucker geweest; zo stonden zij in hun begintijd in 1985 al op een buitenfestival bij De Trucker. De mooiste keer was op 8 maart 2013, toen zij de festiviteiten rondom het 40-jarig bestaan van De Trucker openden. Voor de pauze speelde de huidige line-up van Hallo Venray (met voormalig Fatal Flowers-drummer Henk Jonkers) een snoeiharde, expirimentele set. Na de pauze nog eenmaal de succesformatie uit de jaren ’90 met behalve zanger/gitarist Henk Koorn, bassist Peter Konings, ook de ex-leden gitarist Toon Moerland en de uit Pijnacker afkomstige drummer Dim Veldhuisen. Zij speelden die avond integraal de doorbraakplaat ‘The More I Laugh, The Hornier Due Gets’ uit 1992.

Herman Brood

hermantrucker
Na de Duitse tournee van 1989 vond Herman Brood het nodig zijn Wild Romance te veranderen, girtarist Danny Lademacher en bassist Ruud Englebert werden uit de band gezet, drummer Roy Bakker en trouwe gitarist David Hollestelle mochten blijven. De nieuwe bassist werd Ivo Severijns. Na een optreden van U2 in Ahoy begin januari 1990 werd ik ver na middernacht uit mijn bed gebeld door Herman’s tourmanager Eddy Helder. Of wij op 3 februari een try-out wilden van de Wild Romance met een ‘mystery guest’, waarvan wij de naam niet bekend mochten maken. Ik kon die nacht niet meer slapen…mijn idool in De Trucker! Bij de kaartverkoop verzekerden wij de belangstellenden dat Herman Brood zeker zou komen en het was al vrij snel uitverkocht. En zo geschiedde. Nieuwe bassist Ivo Severijns speelde de nacht ervoor nog zijn afscheidsoptreden bij Powerplay in het Rotterdamse Parkzicht en de dag erna zijn allereerste optreden in de Wild Romance. Ondanks dat Herman niet zijn bekendste hits als ‘Saturday Night’, ‘Never Be Clever’ en “Love You Like I Love Myself’ speelde, werd het toch een avond om nooit te vergeten, dat prachtig begon met het instrumentale ‘Green Onions’ van Booker T. & the M.G.’s en eindigde met de T-Rex klassieker ‘Get It On’.

Pater Moeskroen
De Nederlandse folkband Pater Moeskroen zag ik op koninginnedag 1991 in Delft optreden. Na afloop legde ik contact of zij misschien in de kerstweek in De Trucker wilden spelen. Het was snel rond, maar men vertelde wel dat zij een plaat bij Peter Koelewijn gingen opnemen en tegen die tijd misschien wel een hit hadden. De boeking bleek een goede greep, want toen zij op 21 dec 1991 eenmaal naar Pijnacker kwamen, stonden zij op de tweede plaats  in de Nederlandse Top 40. Er gingen vele vergaderingen aan vooraf, hoe wij de voorverkoop gingen doen, met als uitkomst dat Trucker-leden voorraang kregen bij de kaartverkoop. Dat jaar had het jongerencentrum een record aan leden en het concert was met 200 bezoekers volledig uitverkocht. Er moesten zelfs dranghekken aan te pas komen om het publiek op afstand te houden. Het werd een geweldig feest.

Peter Pan Speedrock
peterpanspeedrocktrucker201

De eerste keer dat Peter Pan Speedrock uit Eindhoven Rock City naar de Trucker kwam voor een show, was in april 2003 ter gelegenheid van het 30 jarig jubileum. Vorig jaar maakte de band bekend dat zij een afscheidstournee zouden doen in 2016. De allerlaatste keer in Zuid-Holland was in De Trucker. Op donderdag 20 oktober 2016 opende dit keiharde powerrocktrio voor een stijf uitverkochte Truckerzaal met het Cheap Trick-nummer “Hello There’. Vele toppers uit hun gehele oevre, inclusief gastbijdragen van Dikke Dennis, passeerden de revue.

Powerplay
powerplaytrucker

Op 15 september 1990 kwam Powerplay naar de Trucker. De band van zanger/gitarist Jan van de Mey gaf een prachtig optreden, met eigen hits als ‘Make It Alone’ en ‘Love Can Break Your Heart’ en geweldige covers als ‘Mercury Blues’ (David Lindley) en ‘Sexual Healing’ (Marvin Gaye). Op 4 juli 2008 kwam Powerplay nogmaals naar De Trucker. Ditmaal speelden zij een soort sessie, met de orginele Powerplay-drummer Leon Klaasse, bassist Ivo Severijns en Wild Romance-gitarist David Hollestelle. Ook dit was een prima avond.

Prodigal Sons
Begin juni 1992 trad Pearl Jam op in Nighttown in Rotterdam. Als aanwezige zag ik als voorprogramma The Prodigal Sons, een band uit de omgeving Zwolle die Stones-achtige rock maakte. Ik  was erg enthousiast en sneakte naar de backstage om contact met de band te leggen. Ik boekte ze voor de Trucker waar zij in november dat jaar aantraden. Helaas was ik afwezig omdat ik met mijn bandje Old Cocks on the Block elders in het dorp moest spelen. Het werd niet echt een succes, maar ik was toch blij dat ik de band die later op Pinkpop zou staan, geboekt had. Zanger/gitarist Erwin Nyhoff maakte in 2011 een succesvolle comeback na het bereiken van de finale van The Voice of Holland.

The Scabs
Mijn all-time-favorite band uit België is The Scabs. Op 12 juni 1998 kwam zanger/guitarist Guy Swinnen met zijn band naar De Trucker. The Scabs waren al toen al drie jaar uit elkaar, maar in Pijnacker mochten wij gewoon The Scabs op de poster zetten. Scabs-bassist Fons Symons deed ook mee en de gitarist was de huidige Triggerfinger-bassist Paul Van Bruystegem. Zowel Swinnen’s solo werk als Scabs-klassiekers als ‘Hard Times’ en ‘Don’t You Know’ werd voor een enthousiaste zaal gespeeld.

UK Subs
Op 14 februari 2008 kwam de legendarische Britse punkformatie UK Subs in een nagenoeg originele bezetting naar De Trucker. Ik vond het geweldig dat punkicoon Charlie Harper onze zaal binnenwandelde. Even later raakte ik in de backstage bovenzaal met hem in gesprek. Prachtige verhalen vielen mij ten deel. Charlie was begin jaren ’60 bevriend met Brian Jones en ging, voordat The Rolling Stones doorbraken, bijna wekelijks naar een Stones-optreden in Londen. Aangezien hij om de hoek van de Marquee woonde, zag hij daar vele Engelse bands zoals The Who, Cream en The Kinks voordat zij wereldberoemd werden. Zowel deze verhalen als het geweldige optreden die avond was memorabel.

Van Katoen
De Nederlandstalige hardrock/metal/punkformatie Van Katoen, die ooit op nr. 1 in Indonesië stond en op Pinkpop speelde, deed in 2007 een HonkHonk tour door de kleinere zalen van Nederland. Hieraan was ook een workshop voor lokale bands gekoppeld, die op de avond van het optreden de support mochten doen. Zowel de workshop de week voorafgaand aan het optreden als de show van 17 maart 2007 onder de bezielende leiding van zanger Bazz Barnasconi waren erg vermakelijk. De tourbus (lees: Amerikaanse gele schoolbus) van de band trok veel bekijks omdat het grote moeite had om de bocht van Stationsstraat naar het Truckerplein te maken.

Vitesse
Het allerlaatste optreden in de oude pand van De Trucker, voordat het deels afgebroken werd voor verbouwing, werd op vrijdag 1 mei 1988 verzorgt door Vitesse. Geen band in de Nederpop had zoveel bandwisselingen als deze band van Herman van Boeyen. In de Trucker speelde Diesel-gitarist Mark Boon mee. Dit optreden was vooral memorabel doordat het de allerlaatste was, niet vanwege het enthousiasme van drummer van Boeyen. Hij weigerde een toegift omdat hij in zijn grote Amerikaanse wagen belangrijkere dingen te doen had met zijn Berlijnse vriendin.

Tot slot
Bovenstaande Trucker-memoires zijn verre van compleet. Ook waren er in de Trucker optredens van artiesten die niet in de lijst staan. Zoals de vooral in Noord Holland populaire Nederlandstalige Rock’n’Roll-band The Shavers die tijdens hun afscheidstour ook in een uitverkochte Trucker stonden. Tevens was er een onvergetelijke sessie tijdens het dertigjarig jublileum met bandleden van Wild Romance, Hallo Venray, Powerplay, Fatal Flowers en Vitesse, bands die ooit op het Pijnackerse poppodium stonden. Misschien wel het beste optreden dat ik in de Trucker zag, vond plaats op 3 april 2010. Golden Earring-gitarist George Kooymans had met zijn Amerikaanse kompaan Frank Carillo de plaat ‘On Location’ uitgebracht en voordat zij op promotietournee gingen, deden zij een try-out voor een uitverkochte Trucker. Kooymans, toch een wereldberoemd gitarist, nam na afloop in de kleedkamer alle tijd om met zijn fans op de foto te gaan en hun platen te signeren.

kooymanscarillotrucker
Door Marcel ‘Bizarro’ Mulhuyzen

– – – – – – –

Politiek en muziek

De verkiezingen komen er weer aan en de vele politici vinden over allerlei onderwerpen weer van alles of willen van bepaalde zaken meer of minder. Het CDA denkt extra stemmen te behalen doordat zij van mening is dat er minder festivals en danceparty’s gehouden moeten worden.’Op zichzelf leuk voor het publiek. Maar het vraagt natuurlijk ook veel van de politie’, aldus een CDA kandidaat-kamerlid. Ook vindt hij dat de politie-inzet bij dit soort evenementen ten koste gaat van het recherchewerk. Net of de dienders die bij een festival komen posten, rechercheurs zijn. Bovendien komt het bij festivals zelden of nooit tot ongeregeldheden. Bij dancefeesten schijnt het ook erg mee te vallen, maar daar kom ik nooit.

Dat de politiek en rock’n’roll niet altijd samen gaan blijkt wel uit het feit dat kroegen tegenwoordig een milieu-vergunning moeten aanvragen indien zij in hun tent live-muziek willen hebben. Wat heeft eventuele geluidsoverlast met het milieu te maken? Als er iets het milieu aantast, is het wel de tientallen miljoenen aan vuurwerk dat met oud en nieuw (en de dagen vooraf) de lucht in gaat. Maar dat brengt kennelijk voldoende belastinggeld in het laadje, dan is het milieu ineens niet meer belangrijker. De schade dat het vuurwerk jaarlijks aanricht neemt men dan ook voor lief.

Het strenge beleid heeft er toe geleid dat er voor artiesten minder gelegenheden zijn om te spelen. De kroegen hebben het bovendien sinds het rookverbod toch al moeilijk genoeg. Dat ging in de mooie jaren ’70 in het hoge noorden heel anders: de cafe’s wilden verruiming van de sluitingstijden. De PvdA, die in Groningen de lokale verkiezingen gewonnen had, vonddit prima maar dan moest er minimaal driemaal per week live-muziek in de etablissementen zijn. Wat volgde was een levendige muziekscene van Groninger bands, het Groninger Springtij genoemd, waarvan er een aantal in het kielzog van Herman Brood & his Wild Romance, landelijke bekendheid kreeg. Nog altijd heeft Groningen vele plekken waar bands (kunnen) optreden, met als jaarlijks hoogtepunt het Eurosonic/Noorderslag festival, waar alles en iedereen die wat in de muziek te betekenen heeftaanwezig is. Groningen is een muziekstad waar een stad als Rotterdam nog een puntje aan kan zuigen.

Door de politiek worden muzikale initiatieven steeds meer de kop in gedrukt, door de steeds gekker wordende restricties die men de organisatoren oplegt. Vele festivals zijn hierdoor de laatste jaren ook verdwenen. Uiteraard heeft dit ook met verminderde subsidie te maken. Maar waren het niet de Romeinen die ooit bedachten ‘Geef het volk brood en spelen’? Stemadvies voor de muziekliefhebber? Geen idee, men belooft van alles maar komt het toch niet na. Mijn ideaalbeeld zou zijn als er op 15 maart aanstaande niemand bij de verkiezingen komt opdagen. Maar dat zal een utopie blijken, net als het bovenstaande voorstel van het CDA het ook niet gaat redden.

Marcel ‘Bizarro’ Mulhuyzen

– – – – – – –