Gitaarheld Warner E. Hodges staat behalve zijn fabuleuze gitaarspel ook bekend om zijn unieke podium performance. Tijdens optredens gooit hij regelmatig zijn gitaar over zijn schouder om vervolgens snel weer verder te spelen. Hij werd geboren in het Duitse Wurzburg alwaar zijn vader in de US Army diende. Terug in Nashville speelde Warner drums in de band van zijn ouders. De opkomst van de punk bracht Warner tot de gitaar. Niet veel later was hij de gitarist van Jason & The Scorchers, de band die punkrock combineerde met wilde rock’n’roll en country muziek ook wel cowpunk genoemd. Zij waren de eersten die ‘the Americana Hall of Fame Lifetime Achievement Award’ ontvingen.

In 2009 trad Warner toe tot Dan Baird & The Homemade Sin. Dan Baird scoorde in 1992 een wereldhit met ‘I Love You Period’ maar had daarvoor al een muzikaal leven achter de rug met Georgia Satellites, o.a. bekend van ‘Keep Your Hands To Yourself’. Met Dan Baird & The Homemade Sin maakte Warner de geweldige albums ‘Circus Life’, ‘Get Loud’ en het dit jaar verschenen ‘Rollercoaster’. In 2015 tourde Hodges met de Southern Rock formatie Drivin’n’Cryin.

Warner E. Hodges maakte ook al een aantal soloplaten. Onlangs verscheen zijn laatste cd ‘Right Back Were I Started’ waarop Cheap Trick-bassist Tom Petersson meespeelt. Begin november 2017 speelde Warner met The Homemade Sin in TivoliVredenburg in Utrecht, zonder Dan Baird die herstellende is van leukemie maar met Joe Blanton als waardig invaller. Na afloop van dit optreden was hij resoluut over zijn favoriete nummer.

Luister hieronder naar het interview:

youtubelogo

Al sinds zijn tienerjaren maakt Racoon-zanger Bart van de Weide muziek met zijn compaan Dennis Huige. In 2000 verscheen het Racoon-debuutalbum ‘Till Monkeys Fly’, geproduceerd door voormalig De Div en Urban Dance Squad-drummer Michel Schoots. Zowel de singles ‘Feel Like Flying’ als ‘Blue Days’werd 3FM megahit. Twee jaar later verbrak platenmaatschappij Sony het contract met Racoon en stond Bart tijdelijk op de vuilniswagen omdar er toch brood op de plank moest komen. Racoon kwam sterker dan ooit terug en 2004 kwam de grote doorbraak met het album ‘Another Day’ (bleef anderhalf jaar in de hitlijsten) en de single ‘Love You More’. “Het kan verkeren”, sprak Bredero ooit.

Racoon won met hun aanstekelijke popmuziek al heel wat prijzen. In 2011 kregen zij de Edison en 3FM award voor het album ‘Liverpool Rain’. Een jaar later ontvingen de Zeeuwen de Popprijs en de Gouden Harp. Het nieuwe Racoon-album ‘Look Ahead and See the Distance’ staat inmiddels al weer hoog in de hitlijsten en op 28 april 2018 staan zij in de Amsterdamse Ziggo Dome.

Ook Nederlandstalig gaat Bart erg goed af, de single ‘Oceaan’ voor de film/kaskraker ‘Alles is familie’ wordt een Top 10-hit en in maart 2017 deed Bart In DWDD een prachtige versie van ‘Ik hou van mij’ van Harrie Jekkers.

Het favoriete nummer van Bart komt uit het land (de USA) waar Racoon in 2007 een tournee deed samen met The Lemonheads.

Luister hieronder naar het interview:

youtubelogo

Al op vijfjarige leeftijd speelde Dennis Huige op een ukelele en verzon hij zijn eigen liedjes. Op zijn achtste kreeg hij klassiek gitaarles. In zijn pubertijd ging hij over op de elektrische gitaar. Hij ontmoette Bart van der Weide en richtte het muzikaal onafscheidelijke duo de stevige rockband Vict’em op, waar zij samen de nummers voor schreven. Later vormde Dennis met Bart een akoestisch duo was later uitgroeide tot Racoon, de Zeeuwse band dat inmiddels tot de bekendste Nederlandse bands behoort.

De carrière van de veelzijdige gitarist kent vele hoogtepunten. Van de demo ‘It’s An Ice Cream Day’uit 1997 tot het onlangs uitgekomen album ‘Look Ahead And See the Distance’. Zo speelde Racoon in 1999 al op het Groningse Noorderslag-festival en een jaar later op Parkpop en Lowlands. In 2002 deed de band de Marlboro Flashback tour en speelden zij nummers van Faith No More. Ook stonden zij in 2005 met grootheden als Lenny Kravitz, R.E.M. en Queens Of The Stone Age op Rockin’ Park in het Nijmeegse Goffertpark. Een jaar later was Racoon zelfs de meest geboekte act op festivals. Maarliefst viermaal stonden zij op Pinkpop.

Kenmerkend is Dennis zijn ‘fingerstyle’ techniek in het gitaarspel. Vandaar dat hij ook een favoriete song koos dat voor hem zeer veel inspiratie bracht.

Luister hieronder naar het interview:

youtubelogo

Wie heeft ze niet live gezien? The Amazing Stroopwafels, in 1979 opgericht, hebben er sindsdien meer dan 7000 optredens opzitten. Niet alleen in café’s, popzalen en theaters, maar ook in huiselijke kring. Ook waren zij regelmatig te zien tijdens ‘straatoptredens’ in het centrum van Rotterdam. Een echte hit heeft het trio nooit gehad, maar zij hebben wel degelijk bekende nummers zoals ‘Oude Maasweg’ (een Nederlandstalige versie van de Leon Russell-song ‘Manhattan Island Serenade’), de Stroopwafels-versie bereikte in 2007 nog de 16e plaats in de Top 2000. Andere bekende nummers zijn o.a. ‘Ome Kobus’ en het vaak op Radio Tour De France gedraaide ‘Ik ga naar Frankrijk’.

Zanger Wim Kerkhof speelt toetsen en contrabas. Hij heeft bijna alle 300 nummers geschreven. De band, die verder bestaat uit Rien de Bruin (gitaar, accordeon en zang) en Arie van der Graaf (elektrische gitaar) maakte 22 albums, 42 singles, 3 dvd’s en het nieuwe album ‘Hiero’ verschijnt begin november 2017 en een theatertour is aanstaande. De in Vlaardingen woonachtige Kerkhof presenteerde jarenlang het programma ‘Country en Omstreken’ op radio Rijnmond en is een ware wereldreiziger die meer dan 200 verschillende landen heeft bezocht. Ook heeft hij 47 Amerikaanse staten bezocht. Het is niet verwonderlijk dat zijn favoriete nummer van een band uit dit land afkomstig is.

Luister hieronder naar het interview:

youtubelogo

Den Haag kent al sinds begin jaren ’60 een rijke traditie van bands zoals Golden Earring(s), Q65, Shocking Blue, Livin’Blues en later Earth & Fire, Gruppo Sportivo, Anouk, Kane en natuurlijk Di-rect. Niet voor niets wordt de Hofstad ook wel het mekka van de Nederlandse popmuziek genoemd. De bekendste (hedendaagse) Haagse gitarist is Spike van Zoest, die in 2001 doorbrak met Di-rect. Hij  stond met zijn band op alle grote festivals als Pinkpop, Lowlands, Parkpop en scoorde zelfs een nummer 1-hit in Indonesië. Nadat in 1999 zanger Tim Akkerman Di-rect verliet en Marcel Veenendaal via het BNN programma ‘Wie is Di-rect’ de microfoon overnam, is de band alleen nog maar populairder geworden. Met hun laatste plaat ‘Daydreams In A Blackout’ stonden zij voor het eerst sinds 2005 weer bovenaan in de Album Top 100 en zullen zij op 3 november a.s. in de Afas Live in Amsterdam spelen.

De andere band van Spike, The Deaf, maakt geweldige onvervalste 60’s beat en garagerock en bracht  twee uitstekende albums uit: ‘Toot Whistle Plunk Boom!’(2011) en ‘The Deaf’(2014). Ook deze band speelde in alle uithoeken van het land en maakte indruk op South By South West Festival in Austin, Texas. Blondie-drummer Clem Burke zag het optreden en noemde Spike ‘een combinatie van Hives-zanger Pelle Almqvist en supergitaristen Wilko Johnson en Pete Townshend’.

De muzikaliteit van Spike van Zoest kent geen grenzen want behalve dat hij in het verleden ook furore maakte als DJ, won hij in 2014 als dirigent het  AVROTROS programma ‘Maestro’. Onlangs was van Zoest met The Deaf te gast in het programma ‘Tijl B op Volle Toeren’ waar de band het bijna onmogelijke presteerde om van het klassieke stuk de ‘Enigmavariaties’ van Edward Elgar een eigen versie maakte.

Spike van Zoest was als bezoeker aanwezig op het Haagse Kaderock-festival. Op de in zijn ogen ‘rotvraag’ wat zijn favoriete nummer was, gaf hij een meer dan 5 minuten durende muziekles waar popkenner Leo Blokhuis nog een puntje aan zou kunnen zuigen. Het is een in 1958 uitgekomen song dat Bob Dylan ooit ‘the best instrumental ever’ noemde en ook in de filmklassieker ‘Pulp Fiction’ te horen is.

Luister hieronder naar het interview:

youtubelogo

Wie herinnert zich niet de klassiekers ‘So Long’, ‘The Worker’ en ‘Marliese’ van de legendarische Britse New Wave-formatie Fischer-Z? De hoogtijdagen van de band waren tussen 1979 en 1981 toen zij met de albums ‘Word Salad’, ‘Going Deaf For A Living’ en ‘Red Skies Over Paradise’ bekend werden. Dit alles onder de bezielende leiding van zanger/gitarist/companist John Watts met zijn kenmerkende hoge stem.

Nadat Nederland al eerder voor Fischer-Z gevallen was, kreeg de band pas bij het derde album ‘Red Skies Over Paradise’ in 1981 de erkenning in Engeland en de rest van Europa. De single ‘Marliese’ werd een internationale hit en in datzelfde jaar stond de band op Pinkpop waar toen ook een nog niet zo bekende U2, Madness, Michael Schenker Group, UB40, Ian Dury & The Blockheads en New Adventures optraden. Nadat de successen minder werden maakte John Watts een aantal solo-platen en nam met het project The Cry hey album ‘Quick, Quick Slow’ op. Sinds 2013 treedt John Watts weer regelmatig als Fischer-Z op ondanks dat hij het enige originele bandlid is.

Anno 2017 is Fischer-Z weer helemaal hot vanwege het nieuwe album ‘Building Bridges’. In een interview vertelde Watts onlangs dat hij zich verbaasde dat de zalen weer vol zaten bij zijn optredens. Begin mei trad hij op in een bomvol Paard van Troje in Den Haag. Na afloop stond John Watts achter de merchandise stand zijn albums en zijn zelfgebrouwen wijn te signeren. Hij had wat moeite om een favoriet nummer uit te kiezen maar na ‘enig’ aandringen koos hij voor een klassieker van een rockicoon.

Luister hieronder naar het interview:

  youtubelogo

In 2002 kwam Erik de Jong alias Spinvis met zijn opzienbarende, titelloze debuutalbum (met het cassettebandje op de hoes) dat hij op een zolderkamer in elkaar geknutseld had. Resultaat: het album bereikte de gouden status en in de media werd hij dé muzikale verrassing van de eenentwintigste eeuw genoemd. De creatieve artiest komt uit een muzikale familie, zijn ouders zijn ook muzikanten en zijn broer zat in de punkband Blitzkrieg (waar Erik ook in speelde).

Spinvis won  behoorlijk wat prestigieuze prijzen: De Zilveren Harp en de Annie M.G. Schmidt-prijs (beiden in 2004), de Popprijs (2007) en de Johnny van Doornprijs (2010). In 2006 resulteerde een unieke samenwerking met schrijver, dichter en voordrachtskunstenaar Simon Vinkenoog tot het album ‘Ja’. In 2010 vormde de Jong samen met de Belgische Hooverphonic-zangeres Geike Arneart de band Dorléac waarmee zij o.a. de muziek voor de film ‘Adem’ maakten.

Onlangs verscheen de nieuwste Spinvis-plaat ‘Trein / Vuur / Dagenraad’, inclusief een uitgebreide theatertour. Op Record Store Day (zaterdag 22 april 2017) gaf Spinvis drie Instore-optredens in platenzaken in Amsterdam (Concerto), Utrecht (Plato) en Delft (Velvet). Voor het laatstgenoemde optreden vroeg ik Erik naar zijn favoriete song. Hij koos voor een geweldige sixties klassieker.

Luister hieronder naar het interview:

youtubelogo

 

Een icoon uit de Nederpop is Hans Vandenburg. Met zijn band Gruppo Sportivo maakte hij vanaf de jaren ’70 legendarische platen als ’10 Mistakes’, ‘Back To 78’, ‘Copy Copy’ en ‘Pop Goes The Brain’ met daarop klassiekers als ‘Rock ’n Roll’, ‘Beep Beep Love’, ‘Superman’, ‘Hey Girl’, ‘P.S. 78’ en de alleen op single verschenen songs ‘Disco Really Made It‘ en ‘Sleeping Bag’. Een gouden tijd waarin ook Nederlandse bands als Herman Brood & his Wild Romance, Vitesse, Urban Heroes en New Adventures opkwamen. Tijdens de hoogtijdagen van Gruppo maakte Vandenburg tussendoor ook nog een plaat met The Buddy Odor Stop, genaamd: ‘Buddy Odor Is A Gas’.

Behalve dat er sinds die tijd regelmatig albums van Gruppo Sportivo verschenen, heeft Hans ook altijd aan andere (solo)projecten gewerkt zoals Hans Vandenburg’s Commercial Break en Ouwe Hans Dierenpark, waarmee hij overigens een rechtzaak aan zijn broek kreeg omdat de naam teveel op de dierentuin uit Rheden leek. Hierna ging de band door als Dierenpark. In 2013 kwam er een einde aan Gruppo Sportivo, dat was voor de frontman echter geen reden om stil te zitten, want in 2015 verscheen zijn solo-album ‘Dig It Yourself’ waarop o.a. het samen met Herman Brood geschreven ‘Groovin’ staat. Hans staat momenteel op de nominatie om een nummer op te nemen met het Metropole Orkest, stemmen op Hans kan hier.

Op eerste paasdag 2017 gaf Hans Vandenburg als een soort vriendendienst een huiskamerconcert in de bar van een woongemeenschap in Den Haag. Na afloop van dit optreden vertelde hij wat zijn favoriete song is. Hans koos een nummer van een Canadese zanger, acteur die een grote inspiratiebron voor Gruppo Sportivo was.

Luister hieronder naar het interview:

youtubelogo

Supergitariste Nitzan Hoffmann brak in 2009 door met de Belgisch/Nederlandse rockformatie Drive Like Maria. In dat jaar debuteerden zij op Lowlands, Pukkelpop en deden zij de support van ZZ Top, Motörhead en AC/DC. De in Israel geboren muzikante groeide op in Soest en kocht op haar zestiende haar eerste elektrische gitaar. Tijdens haar VWO opleiding liep zij in haar vrije tijd als assistent mee in de Wisseloord Studios in Hilversum. Hier deed zij veel ervaring op waar Drive Like Maria ook profijt van heeft.

Eind januari 2017 verscheen het laatste album ‘Creator Preserver Destroyer’ van Drive Like Maria en was de band wederom in De Wereld Draait Door te zien. Ter promotie van deze plaat gaf de band een akoestisch instore optreden in een Delftse Platenzaak. Na afloop van het optreden vertelde Nitzan wat haar favoriete nummer is. Een mooie, opmerkelijke keuze uit een iets ander genre dan men van Drive Like Maria gewend is.

Luister hieronder naar het interview:

youtubelogo

Een van de beste muzikanten die Brabant ooit voortbracht is zanger/saxofonist Bertus Borgers, de man die al sinds 1962 op de podia staat. In 1969 werd hij bekend met de Eindhovense formatie Mr. Albert Show. Nadat Bertus met de Amerikaanse tour van Golden Earring meegedaan had, richtte hij in 1975 de superformatie Sweet d’Buster op. Hierin zaten o.a. de ex-Cuby + Blizzards leden bassist Herman Deinum en drummer Hans Lafaille en Supersister toestsenist Robert Jan Stips in. Geweldige platen als ‘Sweet d’Buster’(1976) en ‘Friction’ (1977) zorgden voor grote successen. Op het laatstgenoemde album staat ‘Still Believe’ later gecoverd door Herman Brood & his Wild Romance.

Na het uiteenvallen van Sweet d’Buster in 1980 speelde hij behalve met zijn eigen band The Groove, twee periodes bij Herman Brood en was hij gastmuzikant bij o.a. Raymond van het Groenewoud en Golden Earring. Sinds enkele jaren is hij ook weer met een eigen band op de podia te vinden: Bertus Borgers & The Young Retro’s, een groep jonge muzikanten waarmee hij zowel oude succesnummers als nieuwe songs ten gehore brengt. Het uitstekende laatste album ‘Eindhoven’ is zowel op LP/CD als USB verschenen. Na een optreden met zijn band in de Boerderij in Zoetermeer koos Bertus voor een prachtige favoriete song.

Luister hieronder naar het interview:

youtubelogo