Den Haag kent al sinds begin jaren ’60 een rijke traditie van bands zoals Golden Earring(s), Q65, Shocking Blue, Livin’Blues en later Earth & Fire, Gruppo Sportivo, Anouk, Kane en natuurlijk Di-rect. Niet voor niets wordt de Hofstad ook wel het mekka van de Nederlandse popmuziek genoemd. De bekendste (hedendaagse) Haagse gitarist is Spike van Zoest, die in 2001 doorbrak met Di-rect. Hij  stond met zijn band op alle grote festivals als Pinkpop, Lowlands, Parkpop en scoorde zelfs een nummer 1-hit in Indonesië. Nadat in 1999 zanger Tim Akkerman Di-rect verliet en Marcel Veenendaal via het BNN programma ‘Wie is Di-rect’ de microfoon overnam, is de band alleen nog maar populairder geworden. Met hun laatste plaat ‘Daydreams In A Blackout’ stonden zij voor het eerst sinds 2005 weer bovenaan in de Album Top 100 en zullen zij op 3 november a.s. in de Afas Live in Amsterdam spelen.

De andere band van Spike, The Deaf, maakt geweldige onvervalste 60’s beat en garagerock en bracht  twee uitstekende albums uit: ‘Toot Whistle Plunk Boom!’(2011) en ‘The Deaf’(2014). Ook deze band speelde in alle uithoeken van het land en maakte indruk op South By South West Festival in Austin, Texas. Blondie-drummer Clem Burke zag het optreden en noemde Spike ‘een combinatie van Hives-zanger Pelle Almqvist en supergitaristen Wilko Johnson en Pete Townshend’.

De muzikaliteit van Spike van Zoest kent geen grenzen want behalve dat hij in het verleden ook furore maakte als DJ, won hij in 2014 als dirigent het  AVROTROS programma ‘Maestro’. Onlangs was van Zoest met The Deaf te gast in het programma ‘Tijl B op Volle Toeren’ waar de band het bijna onmogelijke presteerde om van het klassieke stuk de ‘Enigmavariaties’ van Edward Elgar een eigen versie maakte.

Spike van Zoest was als bezoeker aanwezig op het Haagse Kaderock-festival. Op de in zijn ogen ‘rotvraag’ wat zijn favoriete nummer was, gaf hij een meer dan 5 minuten durende muziekles waar popkenner Leo Blokhuis nog een puntje aan zou kunnen zuigen. Het is een in 1958 uitgekomen song dat Bob Dylan ooit ‘the best instrumental ever’ noemde en ook in de filmklassieker ‘Pulp Fiction’ te horen is.

Luister hieronder naar het interview:

youtubelogo

Wie herinnert zich niet de klassiekers ‘So Long’, ‘The Worker’ en ‘Marliese’ van de legendarische Britse New Wave-formatie Fischer-Z? De hoogtijdagen van de band waren tussen 1979 en 1981 toen zij met de albums ‘Word Salad’, ‘Going Deaf For A Living’ en ‘Red Skies Over Paradise’ bekend werden. Dit alles onder de bezielende leiding van zanger/gitarist/companist John Watts met zijn kenmerkende hoge stem.

Nadat Nederland al eerder voor Fischer-Z gevallen was, kreeg de band pas bij het derde album ‘Red Skies Over Paradise’ in 1981 de erkenning in Engeland en de rest van Europa. De single ‘Marliese’ werd een internationale hit en in datzelfde jaar stond de band op Pinkpop waar toen ook een nog niet zo bekende U2, Madness, Michael Schenker Group, UB40, Ian Dury & The Blockheads en New Adventures optraden. Nadat de successen minder werden maakte John Watts een aantal solo-platen en nam met het project The Cry hey album ‘Quick, Quick Slow’ op. Sinds 2013 treedt John Watts weer regelmatig als Fischer-Z op ondanks dat hij het enige originele bandlid is.

Anno 2017 is Fischer-Z weer helemaal hot vanwege het nieuwe album ‘Building Bridges’. In een interview vertelde Watts onlangs dat hij zich verbaasde dat de zalen weer vol zaten bij zijn optredens. Begin mei trad hij op in een bomvol Paard van Troje in Den Haag. Na afloop stond John Watts achter de merchandise stand zijn albums en zijn zelfgebrouwen wijn te signeren. Hij had wat moeite om een favoriet nummer uit te kiezen maar na ‘enig’ aandringen koos hij voor een klassieker van een rockicoon.

Luister hieronder naar het interview:

  youtubelogo

In 2002 kwam Erik de Jong alias Spinvis met zijn opzienbarende, titelloze debuutalbum (met het cassettebandje op de hoes) dat hij op een zolderkamer in elkaar geknutseld had. Resultaat: het album bereikte de gouden status en in de media werd hij dé muzikale verrassing van de eenentwintigste eeuw genoemd. De creatieve artiest komt uit een muzikale familie, zijn ouders zijn ook muzikanten en zijn broer zat in de punkband Blitzkrieg (waar Erik ook in speelde).

Spinvis won  behoorlijk wat prestigieuze prijzen: De Zilveren Harp en de Annie M.G. Schmidt-prijs (beiden in 2004), de Popprijs (2007) en de Johnny van Doornprijs (2010). In 2006 resulteerde een unieke samenwerking met schrijver, dichter en voordrachtskunstenaar Simon Vinkenoog tot het album ‘Ja’. In 2010 vormde de Jong samen met de Belgische Hooverphonic-zangeres Geike Arneart de band Dorléac waarmee zij o.a. de muziek voor de film ‘Adem’ maakten.

Onlangs verscheen de nieuwste Spinvis-plaat ‘Trein / Vuur / Dagenraad’, inclusief een uitgebreide theatertour. Op Record Store Day (zaterdag 22 april 2017) gaf Spinvis drie Instore-optredens in platenzaken in Amsterdam (Concerto), Utrecht (Plato) en Delft (Velvet). Voor het laatstgenoemde optreden vroeg ik Erik naar zijn favoriete song. Hij koos voor een geweldige sixties klassieker.

Luister hieronder naar het interview:

youtubelogo

 

Een icoon uit de Nederpop is Hans Vandenburg. Met zijn band Gruppo Sportivo maakte hij vanaf de jaren ’70 legendarische platen als ’10 Mistakes’, ‘Back To 78’, ‘Copy Copy’ en ‘Pop Goes The Brain’ met daarop klassiekers als ‘Rock ’n Roll’, ‘Beep Beep Love’, ‘Superman’, ‘Hey Girl’, ‘P.S. 78’ en de alleen op single verschenen songs ‘Disco Really Made It‘ en ‘Sleeping Bag’. Een gouden tijd waarin ook Nederlandse bands als Herman Brood & his Wild Romance, Vitesse, Urban Heroes en New Adventures opkwamen. Tijdens de hoogtijdagen van Gruppo maakte Vandenburg tussendoor ook nog een plaat met The Buddy Odor Stop, genaamd: ‘Buddy Odor Is A Gas’.

Behalve dat er sinds die tijd regelmatig albums van Gruppo Sportivo verschenen, heeft Hans ook altijd aan andere (solo)projecten gewerkt zoals Hans Vandenburg’s Commercial Break en Ouwe Hans Dierenpark, waarmee hij overigens een rechtzaak aan zijn broek kreeg omdat de naam teveel op de dierentuin uit Rheden leek. Hierna ging de band door als Dierenpark. In 2013 kwam er een einde aan Gruppo Sportivo, dat was voor de frontman echter geen reden om stil te zitten, want in 2015 verscheen zijn solo-album ‘Dig It Yourself’ waarop o.a. het samen met Herman Brood geschreven ‘Groovin’ staat. Hans staat momenteel op de nominatie om een nummer op te nemen met het Metropole Orkest, stemmen op Hans kan hier.

Op eerste paasdag 2017 gaf Hans Vandenburg als een soort vriendendienst een huiskamerconcert in de bar van een woongemeenschap in Den Haag. Na afloop van dit optreden vertelde hij wat zijn favoriete song is. Hans koos een nummer van een Canadese zanger, acteur die een grote inspiratiebron voor Gruppo Sportivo was.

Luister hieronder naar het interview:

youtubelogo

Supergitariste Nitzan Hoffmann brak in 2009 door met de Belgisch/Nederlandse rockformatie Drive Like Maria. In dat jaar debuteerden zij op Lowlands, Pukkelpop en deden zij de support van ZZ Top, Motörhead en AC/DC. De in Israel geboren muzikante groeide op in Soest en kocht op haar zestiende haar eerste elektrische gitaar. Tijdens haar VWO opleiding liep zij in haar vrije tijd als assistent mee in de Wisseloord Studios in Hilversum. Hier deed zij veel ervaring op waar Drive Like Maria ook profijt van heeft.

Eind januari 2017 verscheen het laatste album ‘Creator Preserver Destroyer’ van Drive Like Maria en was de band wederom in De Wereld Draait Door te zien. Ter promotie van deze plaat gaf de band een akoestisch instore optreden in een Delftse Platenzaak. Na afloop van het optreden vertelde Nitzan wat haar favoriete nummer is. Een mooie, opmerkelijke keuze uit een iets ander genre dan men van Drive Like Maria gewend is.

Luister hieronder naar het interview:

youtubelogo

Een van de beste muzikanten die Brabant ooit voortbracht is zanger/saxofonist Bertus Borgers, de man die al sinds 1962 op de podia staat. In 1969 werd hij bekend met de Eindhovense formatie Mr. Albert Show. Nadat Bertus met de Amerikaanse tour van Golden Earring meegedaan had, richtte hij in 1975 de superformatie Sweet d’Buster op. Hierin zaten o.a. de ex-Cuby + Blizzards leden bassist Herman Deinum en drummer Hans Lafaille en Supersister toestsenist Robert Jan Stips in. Geweldige platen als ‘Sweet d’Buster’(1976) en ‘Friction’ (1977) zorgden voor grote successen. Op het laatstgenoemde album staat ‘Still Believe’ later gecoverd door Herman Brood & his Wild Romance.

Na het uiteenvallen van Sweet d’Buster in 1980 speelde hij behalve met zijn eigen band The Groove, twee periodes bij Herman Brood en was hij gastmuzikant bij o.a. Raymond van het Groenewoud en Golden Earring. Sinds enkele jaren is hij ook weer met een eigen band op de podia te vinden: Bertus Borgers & The Young Retro’s, een groep jonge muzikanten waarmee hij zowel oude succesnummers als nieuwe songs ten gehore brengt. Het uitstekende laatste album ‘Eindhoven’ is zowel op LP/CD als USB verschenen. Na een optreden met zijn band in de Boerderij in Zoetermeer koos Bertus voor een prachtige favoriete song.

Luister hieronder naar het interview:

youtubelogo

 

Een grootheid in de hedendaagse Nederpopscene is Blaudzun. Deze in Arnhem geboren singer/songwriter verkoopt moeiteloos meerdere malen Paradiso uit. Zijn echte naam is Johannes Sigmund en zijn artiestennaam is vernoemd naar de Deense wielrenner Verner Blaudzun. De populaire muzikant heeft een uniek stemgeluid, gecombineerd met een sound dat ook met geen enkele andere band of stroming te vergelijken is, verklaart zijn grote succes! Enkele jaren geleden speelde Blaudzun ter gelegenheid van het 15-jarig bestaan van zijn toenmalige boekingsbureau Rock’n’Roll Highschool in het Rotterdamse Rotown, waar iedere band een Ramones-nummer ter gehore bracht. Blaudzun had ‘I Wanna Be Sedated’ in een eigen jasje gestoken, dit was ongetwijfeld een van de mooiste Ramones-covers ooit.

Eind november 2016 speelde Blaudzun op het Songbird-festival in de Rotterdamse Doelen. Rond het middaguur gaf hij ter gelegenheid van zijn nieuwste album ‘Jupiter Part 1’ een gratis instore optreden in de Delftse platenzaak Velvet. Na afloop vertelde hij wat zijn favoriete song was. Hoe hij dat verwoordde, verklaart waarom hij altijd van die prachtige liedjes schrijft!

Luister hieronder naar het interview:

 

youtubelogo

 

De in 1978 in Delft geboren Roel van Velzen brak in 2006 door met zijn debuutsingle ‘Baby Get Higher’, een song geschreven door de Schotse zanger-pianist David Sneddon. Sindsdien bracht de tegenwoordig in Haarlem woonachtige rasartiest vijf albums uit. Zijn laatste album ‘Call It Luck’ verscheen in de herfst van 2015. Zijn grootste hit scoorde hij in 2008 met ‘When Summer Ends’, de titelsong van de film ‘Zomerhitte’, geschreven met John Ewbank.

Roel’s vader Kor was ook muzikant, zodat hij al op zeer jeugdige leeftijd met de vele aanwezige muziekinstrumenten in aanraking kwam.  Op de middelbare school was VanVelzen al intensief met muziek bezig, hij speelde in menig schoolbandje en componeerde de jaarlijkse schoolmusical. Met de studentenband The Goldfish won hij in 1999 de Heineken Music Award. Via zijn optredens in het Scheveningse Crazy Piano’s werd hij ontdekt. Sindsdien kent zijn carriere vele hoogtepunten: hij was de eerste ‘huisband’ van De Wereld Draait Door, won diverse 3FM awards en kreeg in 2011 de Gouden Harp.

Na een theatershow van The Analogues in Delft wilde de aimabele muzikant graag meewerken aan het korte interview. Aan zijn keuze en motivatie herken je de ware muziekliefhebber.

Luister hieronder naar het interview:

 

youtubelogo

Een van Neerlands beste songwriters is Jan van der Meij, als hij Amerikaan was zou hij waarschijnlijk multi-miljonair zijn en enkele wereldhits hebben geschreven. In 1977 trad hij toe tot Vitesse en maakte de meest succesvolle periode van de band rondom drummer Herman van Boeyen mee met de albums ‘Rendez-vous’, ‘Out In The Country’ en ‘Rock Invader’. Van der Meij  schreef toen de klassiekers ‘Running And Hiding’ en de hit ‘Rock And Roll Band’. In 1980 richtte Jan met bassist Peter van Straten en drummer Leon Klaasse het rocktrio Powerplay op. Een jaar later tourden zij met Golden Earring en de debuutsingle ‘Love Can Break Your Heart’ werd een hit. In 1982 kwam de debuutlp ‘Avanti’ uit en speelde de band in het voorprogramma van U2 in Hattem. Ondanks een aantal bezettingswisselingen bestaat Powerplay nog steeds en brachten zij in 2013 de cd ‘Radio Harlem’ uit.

De laatste jaren werkt Jan regelmatig samen met Frederique Spigt, speelt bij Bombitas XL en maakt sinds 2015 deel uit van The Analogues. Dit groots opgezette Beatles-project tourde langs de Nederlandse theaters met de ‘Magical Mystery Tour’ en verkocht Theater Carré uit. Onlangs startte The Analogues een nieuwe nog grootser opgezette tour ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ waar zij dit legendarische Beatles-album integraal spelen.

Na een Analogues-show in Delft had Jan van der Mey even tijd voor een interview. Hij koos voor een nummer van zijn grote helden.

Luister hieronder naar het interview:

 

youtubelogo

 

Een goede band maakt ook uitstekende covers in een eigen jasje. Zo kwam Peter Pan Speedrock in 2002 met de cd ‘Speedrock Chartbuster Vol 1’, waarop songs van o.a. Butthole Surfers, Turbonegro, The Cult, Misfits en Social Distortion. Met als hoogtepunt de Led Zeppelin-klassieker ‘Rock’n’Roll’, een versie die niet onderdoet voor het origineel. Mede door het uitstekende gitaarwerk van Peter van Elderen, die in 1996 de Eindhovense band oprichtte.

Peter behoort zeker tot de betere gitaristen van Nederland, niets voor niets werd hij in 2005 gekozen tot Beste gitarist van Nederland, twee jaar eerder had Peter Pan Speedrock ook al de Zilveren Harp al in de wacht gesleept. Het stevige trio heeft de afgelopen jaren veel unieks gerealiseerd. Uiteraard de eigen festivals Klock Rock Orange en natuurlijk Speedfest waar grootheden uit het stevigere genre als Danko Jones, Napalm Death, Suicidal Tendencies, Monster Magnet, Toy Dolls, Buzzcocks, Triggerfinger, The Reverent Horton Heat, Madball, Nashville Pussy en Turbonegro optraden. Ook bracht Peter Pan Speedrock een eigen bier op de markt: Premium Speedrock Heavy Lager.

Zoals een goede rockgitarist betaamt, koos Pedro Speedrock voor een echte rockklassieker van een gitaarlegende, een song die ook door door Red Hot Chili Peppers en Living Colour opgenomen is.

Luister hieronder naar het interview:

 

youtubelogo